Over Gert Wiersma
Na mijn HBO-opleiding ben ik enkele jaren werkzaam geweest in het volwassenenonderwijs. Vanuit het onderwijs ben ik overgestapt naar een management-functie en heb 10 jaar gewerkt in een aantal leidinggevende en marketingfuncties in de zakelijke dienstverlening.

In 1997 ben ik, samen met mijn vrouw Karen Koomans, in Nieuwe Pekela een hondenschool begonnen: Hondenschool en Adviescentrum 't HOS. In die tijd was het nog zeer gebruikelijk dat hondenscholen gebruik maakten van slipkettingen om zo een pup al corrigerend de basisvaardigheden aan te leren. Tegen de stroom in, zijn wij als eerste hondenschool in Nederland al in 1998 begonnen met het toepassen van clickertraining, een methode gebaseerd op het belonen van het gewenste gedrag in plaats van corrigeren van het ongewenste gedrag.

In 12 jaar tijd hebben we deze hondenschool uitgebouwd tot één van de grootste hondenscholen in noordoost Nederland, met een uitstekend kwaliteitsimago. Na 12 jaar werd het tijd voor iets anders. Ik heb lang met de gedachte rondgelopen om ooit iets te gaan doen in de uitvaartbranche.

Vanaf 2006 kwamen zaken in een stroomversnelling: 19 oktober 2006 overleed mijn vader en 13 januari 2008 overleed mijn moeder. Bij beiden was het een stervensproces dat ik van heel dichtbij heb mogen meemaken.

Het overlijden van mijn ouders heeft er toe geleid dat ik de stap heb genomen om de opleiding tot uitvaartverzorger te volgen. Tijdens deze opleiding kwam ik veelvuldig in contact met uitvaartondernemers en heb ik natuurlijk meerdere uitvaarten mogen bijwonen. Steeds weer kwam ik tot de ontdekking dat uitvaarten nog steeds grotendeels ingevuld worden door de uitvaartverzorger en niet door de familie. 		Dit gebeurt niet uit onwil van de uitvaartverzorger, maar meer vanuit een houding dat veel dingen nu eenmaal gebruikelijk zijn, dus "waarom zouden we dat dan veranderen?" En steeds weer dacht ik: Dat kan toch ook anders? Nabestaanden kunnen er toch veel meer bij betrokken worden? Zelf bepalen hoe ze het willen hebben? Een uitvaart kan toch veel meer passen bij een overledene?

Veel uitvaarten zijn nog zo traditioneel: mannen in pandjesjassen met hoge hoeden en zwarte handschoenen, rouwdiensten of bijeenkomsten zo standaard dat je (bijna) het idee hebt dat ze alleen de naam van de overledene hebben aangepast. Uitvaartverzorgers waarbij het lijkt dat ze tijdens een rouwdienst al in gedachten bezig zijn met de volgende uitvaart.

Al tijdens de opleiding bedacht ik dat dat echt anders kan. Meer passend bij de nabestaanden, meer passend bij de overledene. En dus besloot ik, opnieuw tegen de stroom in, mijn eigen uitvaartbedrijf te starten: Gert Wiersma, Uitvaartverzorging. Niet omdat ik vind dat alles anders moet, maar wel omdat ik vind dat veel dingen anders zouden kunnen.

Het verdriet van een overlijden kun je niet veranderen, moet je ook niet willen veranderen. Maar een passende uitvaart met grote betrokkenheid van de nabestaanden kan wel helpen om het verdriet een plaats te geven, om een moeilijk rouwproces goed te beginnen. Ieder mens heeft recht op een waardig einde, passend bij hem of haar. Een einde dat recht doet aan zijn of haar manier van leven, aan zijn of haar waarde voor de nabestaanden. Kortom: een uitvaart waarop nabestaanden, door hun verdriet heen, met een goed gevoel kunnen terugkijken. Vanuit dat uitgangspunt ben ik in 2008 mijn uitvaartonderneming gestart. Als een uitvaartverzorger die niet uitgaat van wat gebruikelijk is, die niet uitgaat van een aangepaste standaard, maar samen met nabestaanden wil bespreken hoe de uitvaart het meest passend is in te vullen.